La présence de Dieu qui accompagne toujours nos vies est un mystère. Sa présence réelle qu'Il soit là ou ici, nous ne pourrons peut-être pas la trouver directement. Il se peut que nous ayons besoin de temps pour réfléchir un instant et après cela, dites simplement : "Seigneur, tu es avec moi".

Chaque expérience de la vie, que ce soit la joie ou la peine, fait partie de la foi qui nous pousse à être conscients de la présence de Dieu. Il peut être facile pour nous d'expérimenter la présence de Dieu dans l'expérience du succès. D'un autre côté, sa présence peut être difficile à être expérimenté pour nous si nous sommes confrontés à l'expérience de l'échec. Mais surtout, dans toutes les expériences de la vie, Il est toujours avec nous. C'est juste que parfois nous ne sommes pas prêts parce qu'Il vient soudainement dans une expérience à laquelle nous ne nous attendons pas non plus.

 

Pensons à la nouvelle loi morale dans nos propres vies. Avec quel niveau de justice vivons-nous le plus souvent ? Quand quelqu'un nous fait du mal, vivons-nous comme le peuple d'avant la loi de l'Ancien Testament en cherchant plus à nous venger que le mal que nous avons subi ? Vivons-nous selon une loi qui recherche une justice égale, œil pour œil ? Essayons-nous de pardonner et d'offrir de la miséricorde pour les torts que d'autres nous ont fait ? Ou, idéalement, essayons-nous d'aller au-delà de l'acte de pardon et d'offrir la miséricorde d'une manière nouvelle et généreuse ? Ce dernier degré d'amour est difficile à obtenir et à vivre, mais c'est la façon dont notre Seigneur nous traite et la façon dont il nous appelle à traiter les autres.

Prions pour que notre Seigneur nous accorde la grâce dont nous avons besoin pour nous efforcer de donner aux autres le même niveau de compassion que Dieu nous a donné.

 Une réflexion : Vendredi saint

La question fondamentale que nous pouvons envisager est : « Qui est l'être humain » ? Cette question nous amène à nous souvenir de l'histoire de la création dans le livre de la Genèse : « Dieu a fait l'homme à son image et à sa ressemblance » (Cf. Gn 1, 26). Cela fait référence à la dignité possédée par les humains. Il veut également souligner que l'homme est un être spéciale. Il est une créature spéciale parmi d'autres créatures. Le privilège des humains est de plus en plus évident avec la liberté dont ils possèdent. Avec cette liberté, Dieu a fait des êtres humains une créature digne. Avec cette liberté, les humains ont l'autorité et le pouvoir d'agir. À partir de là, en fait, Dieu a donné une responsabilité aux humains. Le sens est que Dieu donne la liberté aux humains afin qu'ils soient responsables de leur vie. C'est cette responsabilité pour la liberté qui espère devenir la base pour que les humains viennent à Dieu et se rapprochent toujours de Dieu en toute liberté. Cependant, on ne peut nier qu'avec leur liberté, les humains choisissent de rejeter Dieu en tombant dans le péché. Et dans l’Écriture, il est clair que la chute du premier homme dans le péché parce que l'homme était déloyal envers Dieu et cela s'est fait en toute liberté.

Qui est l'être humain ? Oui, l’être humain est la créature spéciale de Dieu. Ceci est démontré par le fait que même si les humains tombent dans le péché, Dieu le cherche toujours. C'est un être humain si précieux aux yeux de Dieu que pour le racheter, Dieu Lui-même est venu et a joué le rôle principal dans l'œuvre du salut pour l'humanité. La rédemption de l'homme, en tant que création spéciale, doit également être rachetée par une rançon spéciale, à savoir le rôle direct de Dieu dans la Parole faite homme, en Jésus-Christ. Dans l'intérêt de la rédemption de l'humanité, c'est Dieu Lui-même qui vient, cherche et accomplit l'action salvifique. Même cette rédemption ne s'est pas arrêtée à l'incarnation du Verbe se faisant chair. Cette rédemption continue jusqu'à ce que le Verbe fait chair, à savoir Dieu en Jésus-Christ, se soit donné lui-même et sa vie en cas de croix. Pour cela, c'est vraiment grand et grand l'événement de foi que nous célébrons en ce moment.

Le Jésus crucifié et mort, dans lequel nous nous souvenons maintenant, est une invitation pour nous à réaliser tout l’amour que Dieu a pour nous. Il vient vers nous et nous sauve, nous en tant que sa glorieuse créature. Cependant, à cause de l'abus de liberté et de responsabilité, nous tombons encore et souvent dans des péchés qui endommagent notre relation avec Dieu. Nous ne sommes pas des créatures parfaites. Si nous tombons dans la faiblesse et le péché, c'est normal car nous avons encore un côté humain fragile. Cependant, cela ne nous rend pas silencieux et passifs, vivant dans un ralentissement de la vie à cause du péché. Dieu est amour. Par le grand événement que nous célébrons aujourd'hui, il nous invite à nous lever et à nous joindre à son sacrifice sur la croix. Dans son sacrifice sur la croix, Dieu en Christ veut nous dire qu'il y a toujours une occasion de se repentir et de revenir à lui.

Amen.

 Sebuah Renungan: Jumat Agung

Pertanyaan mendasar yang dapat kita renungkan adalah : “Siapakan manusia itu”? Pertanyaan ini membawa kita untuk mengingat kisah penciptaan dalam Kitab Kejadian : “Allah menjadikan menusia seturut gambar dan rupa-Nya” (Kej 1, 26). Hal ini menunjuk pada martabat yang dimiliki oleh manusia. Hal itu juga ingin menekankan bahwa manusia adalah ciptaan yang khusus. Ia adalah ciptaan istimewa di antara ciptaan-ciptaan lain. Keistimewaan manusia itu semakin nyata dengan kebebasan yang dimiliki. Dengan kebebasan itu, Allah menjadikan manusia sebagai ciptaan yang bermartabat. Dengan kebebasan itu, manusia memiliki wewenang dan kuasa untuk bertindak. Dari situ, sebenenarnya Allah memberikan kepada manusia sebuah tanggung jawab. Artinya adalah, Allah memberikan kebebasan kepada manusia agar ia bertanggung jawab atas hidupnya. Tanggung jawab atas kebebasan inilah yang harapannya menjadi dasar bagi manusia untuk datang dan selalu mendekatkan diri kepada Allah dengan penuh kebebasan. Namun tidak dapat dipungkiri bahwa dengan kebebasannya, manusia memilih untuk menolak Allah dengan menjatuhkan diri pada dosa. Dan dalam Kitab Suci, terlihat jelas bahwa kejatuhan manusia pertama ke dalam dosa karena manusia tidak setia kepada Allah dan itu dilakukan dengan penuh kebebasan.

Siapakan manusia itu? Ya, manusia adalah ciptaan Allah yang istimewa. Hal itu ditunjukkan dengan kenyataan meski manusia jatuh ke dalam dosa, Allah tetap mencarinya. Sungguh berharga manusia itu di mata Allah hingga untuk menebusnya, Allah sendiri yang datang dan memainkan peran utama dalam karya keselamatan demi manusia, ciptaan-Nya. Penebusan manusia, sebagai ciptaan istimewa, harus ditebus pula dengan Tebusan yang istimewa, yakni peran langsung Allah dalam Sabda yang menjadi manusia, dalam Diri Yesus Kristus. Demi penebusan manusia, Allah sendirilah yang datang, mencari dan melaksanakan tindakan penyelamatan. Bahkan penebusan itu tidak berhenti pada peristiwa Sabda yang menjadi manusia. Penebusan itu berlanjut hingga Sabda yang menjadi manusia itu, yakni Allah dalam Diri Yesus Kristus, menyerahkan diri dan nyawa-Nya dalam peristiwa salib. Untuk itu, sungguh besar dan agunglah peristiwa iman yang sedang kira rayakan sekarang ini.

Yesus yang tersalib dan wafat, di mana peristiwa itu kita kenangkan sekarang, menjadi sebuah undangan bagi kita untuk menyadari betapa besar cinta Allah kepada kita. Ia sendiri yang datang dan menyelamatkan kita, ciptaan-Nya yang mulia. Namun, karena penyalahgunaan kebebasan dan tanggun jawab, kita masih dan sering jatuh dalam dosa yang berdampak pada rusaknya hubungan kita dengan Allah. Kita bukanlah ciptaan yang sempurna. Jika kita  jatuh dalam kelemahan dan dosa, itu hal yang wajar karena dalam diri kita masih terdapat sisi manusiawi yang rapuh. Namun, hal itu tidaklah membuat kita untuk diam dan pasif, tetap tinggal pada keterpurukan hidup karena dosa. Allah adalah kasih. Melalui peristiwa agung yang kita rayakan sekarang ini, Ia mengundang kita untuk bangkit dan menyatukan diri dengan pengorbanan Diri-Nya di salib. Dalam pengorbanan-Nya di salib, Allah dalam diri Kristus ingin mengatakan kepada kita bahwa ada selalu kesempatan untuk bertobat dan kembali kepada-Nya.

Amin.

 

Yohanes 10: 31-42

Dari Injil, kita mendengar bagaimana Yesus ditolak oleh orang-orang Yahudi, padahal bagi merekalah Yesus menujukan warta tentang keselamatan. Bagi mereka, yakni orang-orang yang menolak-Nya, Yesus menunjukan betapa besar cinta Bapa. Karena kesatuan-Nya dengan Bapa, Yesus tidak berhenti untuk mewartakan kabar gembira tentang keselamatan.

Kita layak untuk berefleksi tentang alasan apa yang mendasari Yesus dalam setiap karya-Nya itu? Mungkin kita, bila dalam melakukan karya atau tindakan sesuatu – padahal tindakan itu untuk kebaikan orang lain – ditolak oleh mereka yang sebenarnya tindakan itu kita tujukan, menghadapi situasi itu kita bisa saja putus asa. Bisa jadi kita lantas tidak memiliki semangat kembali untuk meneruskannya. Namun, lain halnya dengan Yesus. Meski berhadapan dengan orang-orang yang menolak karya-Nya, Ia tetap setia meneruskan kehendak Bapa. Bahkan karya-Nya itu akan semakin nyata ketika Ia menyerahkan hidup-Nya dalam peristiwa salib. Sebagai Allah yang menjadi Manusia, Yesus memiliki kebebasan untuk tidak melakukan atau memberikan keselamatan kepada manusia. Itu adalah hak-Nya, sebab Ia adalah Allah yang bebas, bebas dalam bertindak, bebas dalam melakukan segala sesuatu bahkan jika sesuatu itu di luar nalar pikiran manusia.

Di atas kebebasan-Nya itu, Yesus nyatanya tetap memberikan yang terbaik bagi manusia. Meski ditolak oleh orang-orang pada jaman-Nya, Ia tetap berkarya. Ia tetap mengkonkritkan kehendak Bapa yang tertanam dalam Hati-Nya, yakni “keselamatan manusia”. Di atas kebebasan-Nya itu, ada motivasi mendasar di mana Allah dalam diri Yesus tetap berkarya bagi manusia. Motivasi itu adalah cinta. Karena cinta kepada manusia, Yesus tetap berkomitmen mewujudkan kehendak Bapa, meski hal itu mendapat pertentangan dan penolakan. Karena cinta kepada manusia, Yesus rela untuk memberikan hidup-Nya bagi manusia, yang dikenal sebagai sahabat-sahabat-Nya.

Allah adalah Kasih; dan Kasih itu terlihat pada cinta Kristus yang diberikan kepada kita. Itulah yang kemudian menjadi rahmat bagi kita, yakni orang-orang yang percaya pada-Nya. Rahmat dari cinta-Nya itu terus berlanjut setiap hari dan setiap detik dalam hidup kita. Jika kita selalu menyadarinya, selalu ada alasan untuk bersyukur atas anugerah cinta yang sudah dan akan kita dapatkan dari-Nya. Itulah sejatinya yang membuat kita selalu bahagia.

 

Semoga Hati Kudus Yesus, selalu memberkati kita. Amin!

 

De Jésus, nous sommes invités à toujours avoir une conscience comme lui, à savoir que Dieu veut toujours être uni avec nous, son peuple. Pour cela, il est bon d'avoir conscience du désir d'Dieu et aussi de notre véritable désir, qui est d'être toujours uni à Lui. Ainsi, en ce jour, nous sommes tous invités à remplir cette mission dans nos actions et nos paroles. Une des méthodes que nous pouvons utiliser pour y parvenir est de tout mettre en pratique avec attention et intention. Avec une attention au sens où nous en sommes conscients, ce que nous faisons est pour Dieu. Avec intention dans le sens où nous sommes conscients de la raison fondamentale pour laquelle nous faisons quelque chose, à savoir parce que c’est pour Dieu.

De cette façon, Dieu vit en nous et notre vie devient une offrande pour lui.

 

Sauver son peuple est un acte libre de Dieu lui-même. Une question que nous posons est: "Pourquoi Dieu sauve-t-il son peuple, même s'il est également libre de ne pas le faire" ? Je pense que c'est là que nous trouvons l'amour divin. C'est un amour qui aime les êtres humains qui est aussi la base pour que Dieu agisse dans sa liberté. Dans ce cadre, on peut dire ce que Saint Jain dit :"Dieu est amour".

Dans cette vie, nous croyons que l'amour de Dieu continue de nous être donné avec tant de grâces que nous recevons. Dieu veut nous sauver. Son amour continue d'être donné dans nos vies. La question est: "Sommes-nous toujours conscients et reconnaissants de son amour" ?

Dn 9, 4-10

Lc 6, 36-38

 

Il y a une phrase sage qui dit: "Ce que vous plantez, vous le récolterez aussi". Une logique qui se dégage de cette phrase pointe vers la dynamique d’une cause à une conséquence. Cette dynamique logique est également présentée dans l’Évangile: «Donnez, et l’on vous donnera». Si nous y réfléchissons, cette phrase est vraiment logique Nous donnons quelque chose à quelqu'un qui est dans le besoin, puis psychologiquement et normalement il essaiera de nous rendre quelque chose comme une forme de faveur ou de gentillesse qu'il reçoit de nous.

Cependant, cette logique ne s'applique qu'à notre façon de penser en tant qu’humains. De même, s’il y un homme est un pécheur, il est logiquement condamné. Voilà la logique. Mais pour Dieu, c'est différent. En première lecture, nous pouvons comprendre que même si les humains pèchent et devraient recevoir une punition, il y a toujours le pardon de Dieu. Le péché qui est remboursé par le pardon est une logique du côté de Dieu qui transcende la compréhension humaine. Dieu donne beaucoup mieux que ce que nous devrions recevoir. Et n'est-ce pas tout ce que nous avons et recevons jusqu'à ce matin? Oui, c'est sa miséricorde. Oui, c'est une mesure bien pleine, tassée, secouée débordante que nous recevons. Et alors, pour cela, commençons notre jour en rendant grâce à Dieu.

 Kej 1:20-2:4a

Mrk 7:1-13

Mengawali renungan kita pada pagi ini, ada beberapa pertanyaan retorik yang diajukan : Apakah kita ingat terhadap begitu banyak kebaikan dari orang tua kita yang telah kita dapatkah ? Apakah kita ingat bagaimana orang tua kita mengajari banyak hal kepada kita ? Apakah kita bisa mengigat tentang bagaimana orang tua telah mencintai kita ? Mungkin ada banyak pertanyaan lain yang dapat kita tambahkan berkaitan dengan kebaikan yang telah kita peroleh dari orang tua kita. Namun, yang lebih utama, kita harus ingat bahwa melalui mereka, Allah menciptakan kita. Dengan merenungkan kisah penciptaan pada bacaan pertama, kita diundang untuk mengingat peran serta orang tua kita dalam karya penciptaan Allah, yakni dalam menciptakan kita. Orang tua menjadi rekan kerja Allah. Orang tua dengan demikian berperan terhadap kehadiran kita di dunia ini.

Maka tepatlah jika dalam bacaan Injil, Tuhan mengundang orang-orang pada jaman-Nya untuk menghormati orang tua mereka. Itulah salah satu pengajaran dari Tuhan agar setiap orang menghormati orang tua mereka. Selain mengajarkan kebijaksanaan dalam hidup, Tuhan mengajak agar mereka sadar terhadap kebaikan dari Allah yang telah mereka peroleh dari orang tua mereka.

Dalam salah satu dari sepupuh Perintah Allah dikatakan bahwa kita harus mengormati Bapak dan Ibu kita. Ini menjadi perintah konkrit bagi kita, orang-orang jaman sekarang untuk memberikan cinta kepada mereka karena melalui merekalah, cinta Allah tersalurkan kepada kita. Saya secara pribadi, menkhususkan hari tertentu untuk mendoakan kedua orang tua saya. Mungkin, anda juga memiliki cara lain untuk mengkonkritkannya. Untuk itu, mari berdoa agar rahmat Allah selalu ada dengan mereka.  

 Kej. 1: 1-19

Mark. 6: 53-56

Konsep tentang penciptaan menjadi tema pokok dari bacaan pertama, yakni dari Kitab Kejadian. Dari kita itu dikisahkan bagaimana dari hari pertama sampai dengan hari yang keempat, Allah menciptakan alam semesta dan yang hidup. Itu sungguh sebuah kisah biblis yang menarik untuk direnungkan. Meski itu sudah terpatri dalam ingatan dan pikiran kita, namun kisah itu selalu menarik untuk direnungkan mengigat bahwa alam semestia diciptakan dari ketiadaan.

Di lain tempat, dalam Injil, ditampilkan Kristus yang hadir di antara orang-orang untuk melaksanakan karya pewartaan-Nya. Yang menarik dari kisah Injil, kita dapat menangkap bahwa apa yang dilakukan Yesus menunjuk pada karya penyembuhan bagi orang-orang yang sakit. Dengan kata lain, kehadiran Yesus yang memberikan kesembuhan menunjuk pada kehadiran Allah sendiri yang “merawat” umat-Nya.

Dari dua bacaan itu, antara Allah yang mencipta dan Allah yang merawat umat-Nya, atau ciptaan-Nya, terdapat sebuah garis hubung di antara keduanya. Yakni bahwa Allah selain mencipta namun ia juga merawat ciptaan-Nya. Inilah yang dapat menjadi ide permenungan kita pada hari ini. Kita diundang untuk ikut serta dalam karya Allah, secara khusus partisipasi kita dalam merawat ciptaan-Nya. Itu dapat kita wujudkan dalam bentuk perhatian kita kepada sesama dan alam. Berkaitan dengan perhatian pada alam, mungkin kita kurang memiliki ruang untuk mengkonkritkannya. Namun, masih tetap ada ruang apabila kita mau berbagi inspirasi-inpirasi ekolois kepada sesama, entah melalui renungan atau homili yang kita bawakan atau juga melalui kata-kata yang kita wartakan lewat media yang tersedia di jaman sekarang.

 Lukas 10: 1-9

Dengan mudah kita dapat mengambil salah satu inti dari bacaan pada hari ini, yakni perutusan ketujuh puluh murid untuk pergi ke kota-kota dan tempat yang hendak dikunjungi oleh Yesus. Perutusan itu memuat misi untuk mewartakan Kerajaan Allah. Sebagai misi persiapan sebelum kedatangan Kristus, para murid diharap menunjukkan dengan konkrit pewartaan Kerajaan itu. Yesus berkata kepada mereka untuk selalu menyampaikan sabda kasih ini: “Damai sejahtera bagi rumah ini”; jika mereka memasuki sebuah rumah. Ini ingin mengatakan bahwa Kerajaan Allah itu pertama-tama ditunjukkan oleh suasana yang damai. Damai yang ingin ditawarkan adalah damai yang berawal dari lingkup kecil, yakni dalam lingkungan keluarga. Untuk itulah Tuhan berkata kepada para murid: “Kalau kamu memasuki suatu rumah”. Rumah menjadi bagian atau lingkup kecil dari kehidupan bermasyarakat, dan itu menunjuk pada keluarga.

Saudara-saudariku yang diberkati Tuhan, pewartaan ketujuh puluh murid tentang Kerajaan Allah yang ditandai dengan kedamaian menjadi poin utama renungan kita. Dari Injil, Tuhan ingin mewartakan kedamaian bagi kita, orang-orang Kristiani pada jaman sekarang. Kedatangannya yang membawa kedamaian itu, pertama-tama ingin Ia tawarkan dalam lingkup kecil dalam kehidupan, yakni dalam keluarga kita masing-masing. Saya rasa bahwa tawaran Tuhan ini sungguh relevan di tengah situasi kehidupan kita sekarang ini. Kehidupan kita sedang berada di tengah krisis kesehatan, krisis ekologis atau lingkungan hidup, dan juga krisis kedamaian; dan krisis yang terakhir ini bisa juga terjadi dalam keluarga kita atau bahkan dalam hati kita. Untuk itu, Tuhan ingin datang kepada kita dengan berkata: “Damai sejahtera bagi rumah ini; damai sejahtera bagi keluarga ini; damai sejahtera bagi hatimu”!

Untuk mewartakan kedamaian sebagai wujud konkret dari Kerajaan-Nya, Tuhan tetap memiliki cara yang kreatif. Jika dalam Injil, ia mengutus ke tujuh puluh murid, dalam kehidupan kita sekarang, selain mengutus orang-orang pilihan-Nya, Ia memberikan kepada kita sarana dan kesempatan. Tuhan memberikan kepada kita Sabda-Nya dalam Kitab Suci yang kita miliki di rumah kita masih-masih. Melalui Sabda-Nya yang tertuang dalam Kitab Suci, Tuhan ingin menyapa dan mengundang kita untuk memiliki pegangan hidup. Itulah yang menjadi sumber rohani kita atau keluarga kita sebagai orang-orang kristiani dalam menjalani kehidupan yang kadang tidak mudah. Tuhan itu baik dan Ia ingin agar kita selalu memiki damai yang datang dari-Nya.

 

Semoga Hati Kudus Yesus, selalu memberkati kita. Amin!

 

He 7, 25 à 8,6

Mc 3, 7-12

 

« O Cœur de Jésus, par les mains que tu as ointes lors de l'ordination de la prêtrise que j'ai reçue, guéris cet enfant avec ta bénédiction ». Cette prière a été prononcée spontanément par moi lors d'une rencontre avec des jeunes d'une paroisse, il y avait une jeune fille qui était « malade ». Je dit « malade » en entre guillemets car ça se peut qu’elle soit malade parce qu'elle est fatigué, qu'elle est malade à cause de problèmes personnels, ou qu'elle est malade parce qu'elle est possédé par un mauvais esprit. Je ne sais pas, mais ce qui est certain à ce moment-là, il a montré les symptômes suivants: sa voix gémissait, soudain pleurait, soudain riait, ses yeux étaient tous blancs, et sa force était doublée en d'autres termes elle devenait très forte. Je vous ai parlé de cette expérience.

Ce qui m'étonne, c'est qu'après la prière et la bénédiction, elle s'est calmé et s'est immédiatement endormi jusqu'au matin. Pour moi, c'est une expérience de foi. Cette expérience montre que la puissance de Dieu continue de travailler. Jésus, qui œuvre pour apporter le salut et la guérison comme nous l'entendons dans l’Évangile, continue son œuvre dans le monde aujourd'hui. Il continue de travailler dans son peuple élu, y compris nous, vous et moi.

En tant que grand prêtre éternel, Jésus a l'une des missions principales de transmettre la grâce de son Père à l'humanité. Et à travers nous, il nous invite à devenir ses mains qui apportent le salut au monde. Ecce venio, que ce soit toujours notre passion.

 

He 7, 1-3.15-17

Mc 3, 1-6

De la première lecture, nous apprenons que Jésus est nommé prêtre selon l'ordre de la prêtrise de Melkisédek. Le sens est qu'il est devenu un prêtre non pas selon une exigence légale de filiation humaine. Cela montre qu'Il est une personne qui existe pour toujours, parce qu'Il vient de l'Éternel, à savoir Dieu Lui-même. Il n'est pas prêtre selon des règles humaines; cela indique que sa présence est la présence de Dieu au-dessus les règles humaines. Comme dans l’Évangile aujourd'hui, Jésus nous montre qu'Il est présent au-delà des contraintes des règles humaines. En guérissant un homme dont la main est atrophiée et en pardonnant ses péchés, Jésus démontre l'importance du salut de l'âme au-dessus les règles humaines. Son pouvoir sur les règles humaines nous apprend à agir dans la lutte pour le salut des autres.  

Agir le salut des autres, je pense que c'est l'un des points de méditation sur lesquels nous pouvons réfléchir aujourd'hui. Je réfléchis à cette partie de notre vie qui contient cet élément est de prier pour les autres, que ce soit en communauté ou en privé. La prière est une mission de salut. Pourquoi dis-je cela parce qu'à travers elle, nous agissons au nom du Christ afin que ceux pour qui nous prions puissent recevoir le salut et la grâce dont ils ont besoin. En sacrifiant le temps, le cœur, la pensée et l’action en priant pour le salut des autres, nous participons aussi à l'accomplissement de l'œuvre de Dieu dans le monde. Ce faisant, nous pouvons aussi faire une offrande au Cœur du Seigneur.

 

He 6, 10-20

Mc 2, 23-28

De la première lecture, je suis intéressé à répéter cette parole : « Quand Dieu fit la promesse à Abraham, comme il ne pouvait prêter serment par quelqu’un de plus grand que lui, il prêta serment par lui- même, et il dit : Je te comblerai de bénédictions et je multiplierai ta descendance. Et ainsi, par sa persévérance, Abraham a obtenu ce que Dieu lui avait promis ». Quand Dieu fit la promesse à Abraham, il ne pouvait prêter serment par quelqu’un de plus grand que lui. Le point principal ici est que Dieu est vraiment grand, encore plus grand que nous ne pouvons le penser.

De l’Évangile, la grande présence de Dieu se manifeste dans le Christ qui dit : « Le sabbat a été fait pour l’homme, et non pas l’homme pour le sabbat. Voilà pourquoi le Fils de l’homme est maître, même du sabbat ».

A partir de ces deux lectures, nous sommes invités à réaliser la grandeur de Dieu ; qu'il est énorme et au-delà de ce à quoi nous pouvons penser. Ce qu'il est intéressant pour nous de réaliser, c'est que Celui qui est vraiment grand, il est présent dans chaque Eucharistie que nous célébrons. Il est présent dans sa Parole, le Corps et le Sang du Christ que nous recevons. Quelle merveilleuse cette expérience que nous pouvons l'appeler grâce. C'est une bénédiction pour nous que Dieu lui-même vienne à nous et nous rend dignes de le recevoir. Telle est l'expérience de Dieu que nous recevons chaque fois que nous célébrons l'Eucharistie. Cette expérience existe par la foi ; la foi en Christ que nous avons. Pour cela, demandons à Dieu que Son Esprit fortifie toujours notre foi. Grâce à cette foi, nous pouvons toujours faire l'expérience de la présence de Dieu qui accompagne toujours la vie.

He 5, 1-10

Mc 2, 18-22

 

En première lecture, nous venons d’entendre que la méditation qui nous est offerte est centrée sur un prêtre. Plus précisément, la Lettre aux Hébreux met l'accent sur l'une des fonctions du prêtre. Cette fonction est liée à l'un des verbes, à savoir "offrir". Offrir un sacrifice à Dieu comme sacrifice pour les péchés est une fonction sacerdotale qui est soulignée dans cette lettre. Et à partir de là, Jésus est présenté comme un prêtre qui accomplit sa fonction sacerdotale en faisant une offrande à Dieu, à savoir lui-même, comme un sacrifice pour racheter les humains. Grâce à ce sacrifice, les humains ont été justifiés par Dieu à la fois moralement et légalement. Nous pouvons trouver et refléter ce dernier dans la lettre de Saint Paul aux Corinthiens.

C'est le Christ en tant que prêtre qui a donné un nouveau sacrifice à Dieu, c'est-à-dire le sacrifice dans son abandon total. Son offrande était totale parce qu'elle était basée sur l'amour divin qui le poussait à tout donner pour la rédemption des péchés humains, même s'il devait souffrir et mourir sur la croix. Le Christ est le vin nouveau parce qu'il fait une nouvelle offrande à Dieu, une offrande qui satisfait Dieu et permet à l'homme d'obtenir le salut.

Et nous, nous sommes aussi des prêtres, c'est-à-dire des gens qui s'offrent à Dieu et aussi aux autres. Le Christ nous a montré un exemple en tant que prêtre. Et nous? Karl Rahner, dans son livre sur la prêtrise, a dit que l'une des caractéristiques d'être prêtre aujourd'hui est d'être une personne qui aime. Aimons d'abord à Dieu, puis aux autres et à l'univers.

Un jour de sabbat, Jésus vint à passer à travers des champs de blé. Ses disciples eurent faim et se mirent à arracher des épis et à les manger.

(Mt 12, 1)

Parce qu'ils avaient faim, les disciples avaient arraché des épis pour les manger. Le problème c'est que c'était un jour de Sabbat. Ce jour-là, tout travail est interdit. Les pharisiens ne manquent pas de le signaler à Jésus.

C'est vrai que la loi du repos absolu avait été donnée par Dieu. Il s'agissait pour lui d'éduquer son peuple et de le faire grandir. Le Sabbat (samedi) était vraiment le jour du Seigneur.

Malheureusement, les pharisiens n'ont rien compris. Ils sont sans doute très respectueux de la loi. Mais leur cœur est loin de Dieu. Alors, Jésus voudrait les inviter à faire un pas de plus sur le chemin de la conversion. Il n'est pas venu abolir la loi mais l'accomplir. Observer des préceptes ne suffit pas. Le plus important c'est que toute notre vie soit remplie de l'amour qui est en Dieu. Pour cela, dans sa première épitre aux corinthiens, saint Paul quand il parle de l’amour fraternel, dit : "Si je n'ai pas l'amour, je ne suis rien" (1 Co 13).

Aux yeux de Dieu, nous ne sommes pas seulement des "observants" mais des fils qui reproduisent l'image de son Fils bien-aimé. C'est son amour que nous devons prendre au sérieux dans les petites choses de la vie. Il s'agit de passer du devoir à l'amour, de la loi à la présence aimante.

Menemukan Sebuah Makna Kebaikan

Matius 8: 1-4.

Kisah penyembuhan yang dibuat Yesus dalam Injil hari ini mengingatkan bahwa ada selalu rahmat di tengah penderitaan: bahwa Allah tidak membiarkan umat-Nya, bahwa Ia berserta dan bersama umat-Nya, bahwa ada kasih yang selalu diberikan kepada umat-Nya. Allah yang begitu menaruh perhatian ini, kita kenal dalam seorang Pribadi yang bergitu Agung, Dia-lah Yesus Kristus, seorang Pribadi yang hadir di tengah sejarah manusia. Pribadi ini adalah Allah sendiri yang hadir di tengah umat-Nya. Tujuannya apa? Tak lain di antaranya adalah bahwa Ia ingin tinggal bersama manusia. Kebersamaan dengan Pribadi Ilahi inilah yang kemudian mendatangkan rahmat; dan rahmat itulah yang menjadi salah satu kisah dalam Injil pada hari ini di mana Ia menyembuthkan orang yang menderita penyakit kusta.

Ada hal yang menarik jika kita mengingat ayat ke-empat dalam Injil hari ini. Setelah disembuhkan dari sakitnya, lalu Yesus berkata kepada orang itu: “Ingatlah, jangan engkau memberitahukan hal ini kepada siapapun, tetapi pergilah, perlihatkanlah dirimu kepada imam dan persembahkanlah persembahan yang diperintahkan Musa, sebagai bukti bagi mereka”. Apa yang diperintahkan Yesus ini mengundang orang yang baru disembuhkan itu untuk memegang perintah Musa. Ini dapat kita temukan dalam kitab Imamat bab 13. Intinya adalah bahwa untuk mendapat pengakuan secara publik, orang yang baru sembuh itu harus pergi ke hadapan imam, karena menurut hukum, imamlah yang harus memeriksanya dan memproklamirkan jika ia benar-benar telah sembuh. Dengan demikian, ia pun dapat diterima kembali ke dalam komunitas atau masyarakat. Hal ini mengingat bahwa dalam masyarakat pada waktu itu, orang yang menderita pengyakit kusta harus diasingkan. Orang melihat bahwa penyakit itu sebagai bentuk dari kenajisan.

Dari apa yang diperintahkan oleh Yesus kita dapat melihat bahwa Tuhan kita adalah contoh orang Yahudi yang sejati. Dia memberikan keteladanan dalam mentaati hukum Musa karena Ia melihat bahwa ada nilai-nilai kebaikan yang terkandung di dalamnya. Dengan menunjukkan diri kepada imam, sebagai bagian dari hukum, Yesus melihat bahwa orang itu pada akhirnya dapat diterima kembali oleh masyarakat dan keluarga. Mengapa? Karena ia mendapatkan pengakuan secara resmi dari pejabat keagamaan. Selain menyembuhkan, ternyata Yesus pun memberikan pengajaran kepada orang itu, untuk menjadi umat Allah yang setia, yakni dengan mematuhi perintah-Nya yang diajarkan Musa. Tentunya, satu hal yang menjadi pertimbangan Yesus dalam pelaksanaan hukum ini adalah bahwa ada nilai-nilai kebaikan yang terkandung di dalamnya, secara khusus bagi orang yang baru disembuhkan itu.

Melaksanakan perintah Allah sebagaimana yang disampaikan oleh Musa merupakan salah satu bentuk ketaatan Tuhan Yesus sebagai orang Yahudi yang sejati. Inilah yang kemudian ia ajarkan kepada orang yang disembuhkan-Nya. Hal ini tentunya juga menginspirasi bagi kita untuk mengingat kembali beberapa peraturan dalam Gereja yang menjadi pendukung dalam kehidupan beriman. Kita sebut misalnya ada lima perintah Gereja yang tentunya kita semua mengingatnya. Terinspirasi pada Injil hari ini, kita pun diundang untuk melaksanakan salah satu bagian dari peraturan Gereja Katolik, yakni lima perintah Gereja. Ada nilai-nilai yang terkandung di dalamanya sehingga itu bukan hanya sekadar perintah belaka. Gereja menawarkan agar dalam melaksanakan itu, kita pun terbantu untuk dapat menjalin relasi dengan Allah dan untuk menghidupi iman dalam persektuan umat. Namun, sebelum jauh masuk ke dalamnya ada satu pertanyaan: “Masihkah kita ingat apa saja lima perintah Gereja itu”?

Semoga rahmat Hati Kudus Yesus, selalu merajai di hati kita. Amin!

Perjalanan ke Emaus

Sebuah undangan menjadi saksi Kristus

Kis 2 : 14. 22b-28 ; 1Ptr 1 : 17-21

Luk 24 : 13-35

Kleopas, itulah nama dari salah satu dari kedua murid yang berjalan menuju Emaus. Narasi dalam Injil yang baru saja kita dengar ini mendiskripsikan perjumpaan perjalanan dua murid ke Emaus ketika mereka bertemu dan berjalan bersama Yesus yang sudah bangkit. Dikisahkan bahwa mereka tidak mengenali Yesus. Dan dalam perjalanan itu, mereka mencurahakan kesedihan mereka seputar peristiwa-peristiwa yang belum lama terjadi berkaitan dengan Yesus, Guru mereka. Mereka menceritakan tentang orang dan kepada orang yang sama, yakni Yesus. Mereka kemudian membujuk-Nya untuk tinggal bersama mereka, dan akhirnya mereka mengenali Dia pada saat acara makan bersama.

Meskipun dapat dikatakan bahwa pokoh bahasan utamanya adalah membuktikan peristiwa kebangkitan melalui penampakan atau kemunculan Yesus, namun narasi itu tampaknya tidak menekankan secara radikal pembuktian itu. Di lain pihak, narasi ini dapat dipahami atau dapat dikatakan, menawarkan suatu pemaparan tentang isu penting, yang secara khusus berfokus pada pertanyaan : “Bagaimana seseorang mengenali Kristus yang bangkit dan kemudian bersaksi tentang-Nya”? Dapat dikatakan bahwa narasi Emaus berkaitan dengan proses kesadaran kedua murid, dari keputusasaan karena kematian Kristus menuju keimanan akan kebangkitan-Nya. Pengalaman terhadap Yesus, yakni keputusan iman, membawa kedua murid itu untuk percaya bahwa Guru mereka sungguh bangkit. Itu membuat mereka tergerak untuk kembali ke Yerusalem dan bertemu dengan kesebelas murid yang lain.

Dalam perjumpaan dengan para murid yang lain, mereka menceriterakan apa yang terjadi di tengah jalan, dan bagaimana mereka mengenal Yesus pada waktu Ia memecah-mecahkan roti. Mereka berbagi pengalaman iman. Dapat dikatakan bahwa itu menjadi bentuk kesaksian yang menguatkan para murid yang lain tentang kebangkitan Yesus. Dalam bacaan pertama pada hari ini, kita mendengar Santo Petrus dan para rasul, dipenuhi dengan Roh Kudus, berbicara di hadapan banyak orang yang berkumpul di Yerusalem. Mereka bangkit dan menyatakan iman kepada Kristus yang Bangkit : Kristus yang sama yang telah mati di kayu Salib tidak tetap mati dan di dalam kubur, tetapi Ia telah bangkit dari antara orang mati. Bahkan, Petrus pun semakin radikal dalam mewartakan Krsitus yang bangkit ini, secara khusus dalam suratnya yang barus saja kita dengar tadi ; Kristus sebagai sumber keselamatan bagi umat manusia berkat pengorbanan-Nya.

Kita kembali dengan narasi perjalanan kedua murid ke Emaus. Narasi ini menunjuk pada pertumbuhan rohani kedua murid, yang kemudian dipandang sebagai suatu model perjalanan atau peziarahan seorang murid menuju keimanan yang lebih dalam, dan kembalinya mereka ke Yerusalam untuk memberikan kesaksian, merupakan sebuah jalan untuk membantu orang lain yang melakukan perjalanan yang sama. Saya memandang bahwa di sini terdapat makna spiritual dari narasi ini. Singkatnya, jika kita menempatkannya dalam kehadiran Gereja sekarang ini, narasi itu memuat sebuah panggilan bagi setiap umat kristiani untuk memberikan kesaksian bagi umat kristiani lainnya, atau bahkan juga untuk dunia.

Panggilan untuk memberi kesaksian tentang iman ini, saya teringat dengas seorang romoIndonesia yang bernama Romo Paulus Sarmono. Sekarang ia adalah anggota dari dewan propinsi Indonesia. Selama hampir selama satu tahun, kami berkerja di sebuah paroki yang sama. Hal inspiratif yang saya dapatkan dari pribadi ini adalah bagaimana ia menjadi pewarta kristiani dengan mempromosikan semangat bahwa Tuhan mencintai dunia; dan dunia ini adalah manusia dalam alam juga. Romo ini, dengan kapasitas yang dimiliki, mempromosikan pupuk organik untuk menggantikan pupuk kimia. Banyak umat yang tertarik dan belajar darinya. Dan itu, tidak hanya umat katolik, tetapi juga ada orang islam dan hindu yang datang ke paroki untuk belajar darinya. Satu pertanyaan pernah saya ajukan padanya: “Romo, apa yang menjadi salah satu tujuan Anda melakukan itu”? Dia menjawab saya: “Dengan melakukan itu, saya dapat mewartakan Kristus kepada semua orang”.

Sahabat yang terkasih, mengkonkritkan semangat spiritual dari kisah atau narasi dua murid dalam perjalanan ke Emaus ini merupakan sebuah panggilan bagi kita sebagai orang-orang yang percaya pada Kristus. Jika kedua murid itu memberikan kesaksian tentang Yesus yang bangkit kepada para rasul, maka kita pun diundang untuk memberi kesaksian yang sama pada jaman ini. Tentunya, hal itu dengan kapasitas dan cara yang berbeda satu dengan yang lain, karena Allah memberikan rahmat yang beragam dalam diri kita masing-masing.

Renungan: Pemakaman Yesus Kristus

Meneladan Yusuf dari Arimatea

Yusuf akan menjadi penduduk Yerusalem pada saat kematian Yesus, tetapi ia dilahirkan dan hidup sebelumnya di kota Yudea yang disebut Arimatea. Letak secara tepat Arimatea ini masih menjadi bahan perdebatan, namun beberapa ahli menempatkannya di daerah Ramathaim-Zophim di wilayah perbukitan Efraim, di mana di sana nabi Samuel dilahirkan.

Yusuf dari Arimatea adalah salah satu anggota Sanhedrin (dewan Yahudi yang sangat menonjol dan terhormat dan dipimpin oleh para imam besar). Tujuh puluh satu anggota Sanhedrin adalah orang-orang terkaya dan terkuat di Yerusalem dan di wilayah sekitarnya. Matius menyebut bahwa Yusuf adalah seorang yang kaya. Alkitab memang tidak memberikan indikasi apa yang ia lakukan untuk mencari nafkah, namun, dari informasi yang didapat menyatakan bahwa Yusuf adalah seorang pedagang barang-barang logam.

Informasi dari Alkitab yang dapat membantu kita untuk mengenal pribadi ini adalah bahwa Injil mengkonfirmasi Yusuf sebagai murid Yesus Kristus. Meskipun dalam hal ini, Yohanes menekankan bahwa Yusuf menunjukkan jati dirinya sebagai murid dengan cara diam-diam karena takut kepada orang-orang Yahudi (Yoh 19: 38) sampai pada pemakaman Kristus.

Untuk memastikan Yesus menerima pemakaman yang layak, Yusuf dari Arimatea dengan berani meminta Pilatus untuk mendapatkan hak pemakaman jenazah Yesus. Keinginannya itu berhadapan dengan risiko. Dia tidak hanya mengambil risiko kenajisan ritual dengan memasuki tempat para penyembah berhala (orang-orang Romawi pada waktu itu), tetapi bersama dengan Nikodemus, anggota Sanhedrin lainnya, ia juga berisiko mencemari dirinya di bawah hukum Musa, dengan menyentuh jenazah. Meski berisiko, namun ia menunjukkan itu sebagai kasih tulusnya bagi Yesus, seorang Pribadi yang telah menyentuh seluruh kemanusiannya.

Sabahat yang terkasih, pelajaran hidup dari Yusuf Arimatea yang dapat kita renungkan di sini adalah kadang-kadang iman kita kepada Yesus Kristus pun sangat menuntut pengorbanan dan risiko. Tidak diragukan bahwa Yusuf akan dijauhi oleh teman-temannya karena merawat tubuh Yesus. Namun, ia tetap mengikuti apa yang menjadi kata hati atau keyakinannya. Melakukan hal yang benar bagi Allah dapat mendatangkan penderitaan dan pengorbanan dalam hidup ini, tetapi itu akan membawa imbalan kekal di kehidupan selanjutnya.

Amin.

Renungan: Jumat Agung [10 April 2020]

Pengorbanan Yesus

Rekonsiliasi Allah dan Manusia

[Yoh 18, 1 – 19, 42]

Sahabat yang terkasih, marilah kita mengingat permintaan Yakobus dan Yohanes, anak-anak Zebedeus, kepada Yesus, perihal keinginan mereka untuk duduk di sebalah kanan dan kiri dalam kemuliaan di kehidupan yang akan datang. Jawaban Tuhan, berkaitan dengan permintaan mereka memberikan pencerahan kepada semua murid, tidak hanya kedua anak Zebedeus itu. Dalam Markus 10 : 45, Tuhan mengatakan : “Karena Anak Manusia juga datang bukan untuk dilayani, melainkan untuk melayani dan untuk memberikan nyawa-Nya menjadi tebusan bagi banyak orang“. Jawaban Tuhan ini menunjuk pada misi penyelamatan Bapa-Nya bagi manusia di dunia. Dan misi itu, pada hari ini, pada saat ini kita rayakan bersama. Itu adalah sebuah misi penyelamatan Allah yang membuahkan rekonsiliasi antara Allah dan manusia.

Harapan-harapan yang diungkapkan dalam kritik para nabi tentang penyembahan di Bait Suci, dan khususnya dalam Mazmur, sekarang dipenuhi: Tuhan tidak ingin dimuliakan melalui pengorbanan lembu dan kambing, yang darahnya tidak berdaya untuk memurnikan dan membuat pendamaian bagi manusia. Ibadah baru yang telah lama ditunggu-tunggu kini menjadi kenyataan. Di kayu salib, persembahan yang sejati kini sungguh terjadi, yakni : penebusan Kristus yang dilakukan untuk dunia. "Anak Domba Allah" menanggung dosa dunia dan menghapuskannya. Melaui pengorbanan dan persembahan diri ini, hubungan Allah dengan dunia atau manusia, yang sebelumnya terdistorsi oleh dosa, sekarang diperbarui. Rekonsiliasi telah tercapai.

Peristiwa salib dan kematian Yesus Kristus adalah sebuah rekonsiliasi antara Allah dan manusia. Pribadi Yesus sebagai rekonsiliator merupakan pribadi yang sangat penting dan berarti. Ia adalah penengah antara Allah dan manusia. Bahkan dalam peristiwa salib pun, kekhususan dari Pribadi Kudus ini ditunjukkan. Dalam Injil, Yohanes menceritakan bagaimana para prajurit membuang undi atas jubah Yesus, sebagai penggenapan atas apa yang telah tertulis dalam Kitab Suci: “Mereka membagi-bagi pakaian-Ku di antara mereka, dan membuang undi atas jubah-Ku”. Jubah itu tidak berjahit, dari atas ke bawah merupakan satu tenunan utuh. Referensi pada jubah Yesus yang tidak berjahit, dari atas ke bawah berupa satu tenunan utuh, diformulasikan dengan sangat terperinci oleh Yohanes karena ia ingin menyampaikan sesuatu. Beberapa ekseget membuat hubungan itu dengan sedikit informasi yang dibuat oleh Flavius Josephus, seorang histograf (dalam Antiquitates Judaicae). Dalam laporannya, jubah sebagaimana yang dipakai oleh Yesus adalah model jubah atau pakaian dari imam agung. Dengan demikian, dapat dipahami bahwa Yohanes di sini ingin menunjukkan figur Yesus sebagai “Imam Agung Ilahi” yang menyelesaikan tugas pengorbanan yang sejati di mata Allah dan bagi keselamatan manusia. Tugas pengorbanan sejati itu dilakukan-Nya dengan sempurna ketika Ia menyerukan ini: “Sudah selesai”!

Sahabatku yang terkasih, peristiwa salib Tuhan kita, Yesus Kristus, merupakan sebuah jalan keselamatan yang membuahkan rekonsiliasi antara Allah dengan manusia. Manusia yang terkurung karena dosa kini telah mendapatkan jaminan pengampunan dan pembebasan untuk dapat menjalin relasi kembali dengan Allah. Kita, adalah bagian dari umat manusia yang telah ditebus oleh Kristus. Kita yang adalah orang-orang yang percaya pada nama-Nya yang juga adalah orang-orang yang memiliki jaminan untuk dapat memiliki relasi erat dengan Allah. Untuk itu, mari kita menanggapi pengorbanan Kristus dengan menjalin hubungan baik dengan Allah dan juga menjadi nabi-nabi rekonsiliasi dengan sesama pada jaman ini.

Amin.